Στη ζωή μου, αν και μάλλον ακούγεται σαν μια φθηνή δικαιολογία, έκανα προσπάθεια να απέχω από αυτό το θέμα… Όχι γιατί είναι ταμπού, ή γιατί ντρεπόμουν. Απλά δεν με ενδιέφερε.

Δεν έχω απολύτως καμία αμηχανία μπροστά σε γυναίκες, ίσα ίσα τα πρώτα άτομα που γνώρισα ήταν κορίτσια. Μιλώντας για φιλίες, θα έλεγα ότι η κατανομή είναι τελείως τυχαία, αν και πλέον τα πιο κοντινά μου άτομα είναι του ίδιου φύλου.

Βέβαια δεν θέλω να μιλήσω για φιλίες εδώ, αλλά για πιο «ουσιαστικές σχέσεις».

Από αυτές τις «ουσιαστικές σχέσεις» λοιπόν, δεν έχω απολύτως καμία εμπειρία! Θα έλεγε κανείς ότι είμαι ο πλέον ακατάλληλος επί του θέματος. Εγώ πιστεύω ότι αξίζει να ακούσετε τη γνώμη μου (ω, υπερπέραν).

Αφορμή

Λόγω της ηλικίας μου, το θέμα των γυναικών έχει γίνει ένα από τα μείζονα. Αυτό που με εντυπωσιάζει όμως είναι η συχνότητα εμφάνισής του.

Το θέμα των γυναικών πετάγεται σαν αγριόχορτο, σε στιγμές όπου δεν το περιμένεις. Εντάξει ίσως όχι και αγριόχορτο, δεν είναι τόσο ανεπιθύμητο… Ας το παρομοιάσω με slop. Έχει πλάκα μερικές φορές, αλλά για πόσο ακόμα; Το βαριέσαι!

Περνάει μια νέα (αν και όχι πάντα) γυναίκα απέναντι στο πεζοδρόμιο; Δεν βρίσκεται παρά σε καλλιστεία, με κριτή τον κάθε λιγούρη απέναντι… Και αυτό το κάνουν όλοι όσοι ξέρω, εκτός από ένα δύο άτομα.

Καταλαβαίνω ότι αυτά τα φεμινιστικά εκνευρίζουν τους άνδρες που τα βλέπουν πιο σκούρα, αλλά εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε τον γολγοθά των γυναικών.

Τόσες φορές που έχω μια γυναίκα στην παρέα, το έχω ζήσει. Γνωστό θεατρικό μεταξύ ενός τυχαίου άνδρα που είτε γνώρισε την παρέα είτε είναι μέρος της, να παίρνει τον ρόλο δημοσιογράφου που δουλεύει στον κίτρινο τύπο.

Οι ερωτήσεις που κάνουν στη γυναίκα ώστε να «σπάσουν τον πάγο»… πιο τετριμμένες και από σχόλια πολιτικών μετά από πυρκαγιές. Αδιάφορες και για τα δύο μέλη, χωρίς ποτέ επίτευξη του τελικού στόχου. Μοιάζει σαν ένα θεατρικό που αναγκαστικά πρέπει να πάρουν μέρος και οι δύο. «Αγαπημένη ομάδα;», «Αγαπημένο φαγητό;», «Με τι ασχολείσαι;».

«Έχεις insta;»

Το ύφος της γυναίκας είναι μια υπέρθεση αηδίας και εξάντλησης με μια μικρή, πολύ μικρή συμμετοχή φόβου.

Σχετικά με την Έλξη

Πολλές απόπειρες γνωριμιών από ό,τι καταλάβατε, με ένα ελάχιστο ποσοστό να είναι όντως επιτυχημένες.

Εγώ δεν έχω αποπειραθεί ποτέ, χωρίς αυτό να με κάνει ανώτερο ή μάλλον κατώτερο. Είμαι σίγουρος ότι τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα θα είχα. Αλλά δεν το κάνω.

Έχει συμβεί πολλές φορές, να νομίζει κόσμος ότι «τα έχω» με φίλες μου, μόνο και μόνο επειδή μιλάμε συχνά. Η γενική άποψη είναι ότι ένας άνδρας και μια γυναίκα δεν μπορούν να είναι φίλοι, διότι πάντα κρύβεται το ερωτικό κομμάτι πίσω από την υποτιθέμενη φιλία τους. Αντί να πούμε ότι είναι βαθιά σεξιστικό κάτι τέτοιο, ας μείνουμε απλά σε εκείνο που φανερώνει για τους άνδρες: Οτιδήποτε κινείται είναι στόχος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω την έλξη που βιώνει ο περισσότερος κόσμος. Όταν βλέπω μια γυναίκα βαμμένη, καλοντυμένη, πραγματικά νευριάζω, τη θεωρώ παράδειγμα προς αποφυγή. Ένα τέτοιο άτομο δεν έχει ούτε αυτοπεποίθηση, ούτε σοβαρότητα. Δεν χαλάει απλά τον χρόνο του σε ανοησίες, όπως το βάψιμο, αλλά εξωτερικεύει έμμεσα τον προβληματικό εσωτερικό του κόσμο.

Θα πει κανείς: Εντάξει, μια γυναίκα μπορεί να έχει φυσική ομορφιά.

Το θέμα είναι ότι ούτε αυτό το νιώθω. Πάντα ο θαυμασμός έρχεται αφού μάθω στοιχεία για τον χαρακτήρα μιας γυναίκας, ποτέ πριν. Τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Σκέφτομαι ότι αυτή τη στιγμή θαυμάζω δύο μόνο γυναίκες, επιστήμονες και οι δύο, με τη μια να με περνάει 20+ χρόνια. Αυτόματα υποθέτω ότι για τη μεγαλύτερη μάλλον δεν νιώθω κάτι ερωτικό, παρά σκέτο θαυμασμό, χωρίς όμως να μπορώ να το πω αυτό με βεβαιότητα.

Σε καμιά από τις δύο περιπτώσεις δεν έχω «φαντασιώσεις», παρά μόνο φαντάζομαι τον εαυτό μου να συμβιώνει μαζί τους. Κατευθείαν κάποιος θα έλεγε ότι αυτό δεν είναι ερωτικό, το καταλαβαίνω, αλλά πραγματικά έτσι βλέπω τα πράγματα. Όλα τα άλλα θα τα ξεκαθάριζα αργότερα.

Γάμος

Ο γάμος για εμένα δεν είναι απλά κάτι το αποκρουστικό, είναι κάτι το γελοίο. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να δίνουμε δύναμη στην εκκλησία με αυτόν τον θεσμό.

Από την άλλη υπάρχει και η νομική πλευρά του θεσμού, που φαίνεται στο σύμφωνο συμβίωσης. Ο ρόλος του είναι καθαρά οικονομικός/φορολογικός και γραφειοκρατικός.

Ακόμα και αν το μοντέλο Beauvoir-Sartre φαίνεται πολύ ελκυστικό, είμαι βέβαιος ότι δεν θα δούλευε αν υπήρχαν παιδιά στην σχέση. Οπότε αναγκαστικά καταλήγω και εγώ να υπερασπίζομαι το σύμφωνο συμβίωσης. Παράλληλα επειδή δεν εμπιστεύομαι την εκτέλεσή του, το μοντέλο του Πλάτωνα σχετικά με την οικογένεια μου είναι ανεπιθύμητο. Η κατάργηση του θεσμού της οικογένειας, όσο ιδανική και αν ακούγεται, ίσως λειτουργήσει ως έρεισμα για ένα απολυταρχικό καθεστώς (ας θυμηθούμε τον Orwell).

Εμένα μου αρέσει να βλέπω τους γονείς ως μέντορες των παιδιών και όχι ως ιδιοκτήτες. Οι περισσότεροι γονείς σήμερα δεν είναι μέντορες, γιατί δεν έχουν τις γνώσεις για να είναι. Είναι απλά διαχειριστές και μάλιστα κακοί σε αυτό. Ο μέσος γονέας είναι και ο μέσος μαθητής, του οποίου το επίπεδο γνωρίζουμε καλά.